Page content

Gastblog Demi Vollering renster Parkhotel Valkenburg

Gastblog Demi Vollering renster Parkhotel Valkenburg

Fietsen in Zwitserland

De afgelopen weken is het hier prachtig weer. Dat maakt het berglandschap hier in Zwitserland nog ‘schöner’ op z’n Duits gezegd.
Ik ben Demi Vollering, professioneel renster voor Parkhotel Valkenburg en deels woonachtig in Luzern, een stad in Centraal-Zwitserland. Mijn vriend woont en werkt hier en daar bof ik mee.

Zwitserland is een van de mooiste landen die ik ken. Ja het is duur.. Want altijd als ik over Zwitserland begint krijg ik te horen: ”ooh wel duur daar toch?”. Ja klopt, maar het leven is hier ook erg mooi en van goede kwaliteit. Je moet gewoon weten wat de do’s en don’ts zijn. In de supermarkt zijn verse producten erg prijzig, zoals vlees en kaas. Van de andere kant komt het dan ook altijd uit de eigen streek. De eieren zijn bijvoorbeeld van de scharrelkippen van de boer waar ik langs fiets. Melk komt uit de koeien, waar ik op m’n mtb tussen door fiets.

Mijn fietsritjes hier zitten ook altijd vol avontuur. Ik kom bijna altijd wel een stukkie gravel tegen als ik op de racefiets ben, of in deze tijd van het jaar moet ik ook nog wel eens een stukje klunen door de sneeuw. Op de mountainbike sta ik soms ineens in een wei vol nieuwschierige koeien die allemaal op me afkomen, en met een kritische blik m’n fiets inspecteren. Ik geef ze een aai over de neus en neem even de tijd. En als ze me goed keuren loop ik rustig door met de mtb aan de hand tot ik weer verder kan fietsen, slalommend tussen de koeienvlaaien door. In een afdaling moet je, in deze tijd van het jaar, ook alert zijn dat er niet zo’n gezellig dier op de weg staat met een grote bel rond z’n nek.

Fietsen in Zwitserland staat sowieso altijd voor plezier uitdaging en avontuur.

Er is hier dan ook geen kilometer vlak. Alles gaat op en neer (behalve de rondjes rond het meer, die zijn ‘vlak’) maar daar hou ik juist van. Tijdens fietsen in de bergen vliegt je tijd voorbij. Wat het fijne aan Zwitserland is, is dat je hier hele mooie rustige bergweggetjes hebt, voor zowel op de mtb als op de racefiets. Op de mtb volg ik vaak de bordjes voor wanderweg, die paadjes lopen vaak tussen boerderijtjes en weilanden door. Sommige stukken zijn zo steil omhoog, dat je heel langzaam gaat en dan met halve wheelies bijna omvalt. Het zou eigenlijk sneller zijn om te gaan lopen.

Verder gaat op de mountainbike geregeld ons hondje ‘Flo’ mee. Ze vind het fantastisch om mee te rennen door de bossen, over de trails door de bergen. Ze is al heel goed getraind en in een super conditie, maar nog erg jong (7 maanden) waardoor ze af en toe in een rugzak mag. Ook in de rugzak heeft Flo erg veel plezier in het mountainbiken. Ze vertrouwt ons volledig en geniet van alle geuren om haar heen, de snelheid en het samen met haar baasjes zijn. Flo gaat niet alleen op de mountainbike mee, ook tijdens het tourskiën en het hardlopen nemen we haar mee.

Bij het tourskiën ging ze deze winter nog veel in de rugzak mee, maar volgende winter kan ze alles lopen. Ze vind het geweldig om te rennen door de sneeuw! Naar boven veelal in het loopspoor van onze ski’s en naar beneden met volle vaart door de poedersneeuw. Deze avonturen deel ik bijna altijd in mijn Instagram story’s, waarop ik dan ook veel reacties krijg van andere honden ‘baasjes’. Overigens is tourskiën een hele gave bergsport en een goede training, waarover ik alleen al een blog zou kunnen vullen.

Maar natuurlijk ben ik toch het meest onderweg op mijn racefiets. Op de racefiets kan je gaan voor bekende passen hier, zoals de Albulapas, Gotthard Tremola pass, Grimselpass, Furkapass, Sustenpass en noem maar op. Deze passen worden vaak gereden in de Ronde van Zwitserland (helaas tot nu toe alleen een meerdaagse voor mannen). Ik moet eerlijk zeggen dat ik de meeste van deze passen nog steeds niet gedaan heb. Ze liggen iets te ver van Luzern af om met de fiets heen te gaan, maar ik ga deze zeker nog een keer doen. Misschien deze zomer als de sneeuw weg is. Nu heb ik er in ieder geval de tijd voor, nu de wedstrijden niet door gaan.

Wel heb ik bijvoorbeeld de Klausenpas van beide kanten gereden en dat was een prachtige klim! Super mooi uitzicht ook, wat voor m’n idee iedere meter veranderde. Ook de Glaubenberg is een hele gave klim die ik al meerdere keren gedaan heb. Wij wonen in Luzern en die is dus lekker dichtbij voor heen en terug op de fiets. Vorige week heb ik hem voor het eerst dit seizoen weer gereden. Officeel was die nog niet open, maar hij was te doen. Ik moest op de top een paar honderd meter door de sneeuw lopen om m’n afdaling te kunnen inzetten. Normaal rijd ik de Glaubenberg, daal ik die af en rijd ik via de Glaubenbielenpass, een panorama strasse, weer terug richting Luzern. Dat is ook een prachtige klim, maar nog veel langer en hoger. In april ligt die zeker weten nog vol met sneeuw. Maar dit is een van mijn favoriete ‘lange duurtraining’ rondes. Een ronde van ongeveer 6,5 uur, 154km en 3365 hoogte meters.

Als je in Zwitserland gaat fietsen kan je verschillende fietsroutes volgen. Bordjes voor de gewone fiets of voor de mtb en dan heb je ook overal nog de gele bordjes van de wanderwegen (wandel/hike paden). Maar die laatste zijn niet altijd begaanbaar op de fiets, of je moet soms een stukje lopen, klimmen of klauteren met de fiets. Ik maak vaak een route via Strava. Zo zoek ik nieuwe weggetjes op en kijk ik goed of ze niet dood lopen. Heel vaak lopen weggetjes hier naar een boerderij op een heuvel en houd de weg bij de boerderij op. Maar er zijn ook heel veel boerenweggetjes die wel door lopen en dat zijn de allermooiste. Heel heuvelig maar echt super mooi en rustig, dat zijn mijn favoriete wegen om op te trainen.

Kortom fietsen in Zwitserland moet hoog op je lijstje staan. En voordat je meteen denkt: ‘veelste duur’, het is het waard! Eens verliefd op de bergen in Zwitserland, is altijd in liefde met dit prachtige land.

Dankjewel voor deze leuke gastblog Demi! Fietsen in Zwitserland stond al hoog op mijn lijstje, maar nu des te meer ;). Wil jij ook Demi haar avonturen volgen? Volg haar dan vooral op Instagram!

Gastblogger Anouk – Happy new bike day!

Gastblogger Anouk – Happy new bike day!

Happy new bike day! EINDELIJK heb ik mijn nieuwe fiets gevonden.
Ik ben ruim drie maanden op zoek geweest en ik vond het een helse klus. Ik heb een akelig dure smaak en de meeste fietsen die ik mooi vind zijn rond de 5.000 euro. Niet helemaal mijn budget in iedergeval.

Ik zal hier een paar foto’s posten van mijn nieuwe fiets, maar deze zal jullie vast heel erg bekend gaan voorkomen gezien Kirsten bijna dezelfde heeft. Hoe leuk gaat dit worden als wij hiermee samen foto’s gaan maken!?
Ik beloof dat ik in mijn volgende blogpost foto’s heb waar ik op mijn nieuwe unicorn fiets heb en met mijn nieuwe setje! <3
Oh en als jullie nog leuke tips hebben voor toffe instagram pagina’s gerelateerd aan fietsen? Let me know! Want vind ik altijd leuk om te volgen! 

In tussen fietste ik nog steeds vrolijk door op de mtb, iets wat ik heel leuk vind als afwisseling maar zeker niet mijn hoofddoel is. Ik wil graag de weg op met een racer.. Nu bestoof ik de weg met een mtb wat uiteraard ook best prima voldoet maar ik bleef druk verder speuren naar een racer.

Uiteindelijk is het de fiets geworden die ik als eerste heb bekeken in Januari. Instant verliefd was ik er op geworden en uiteindelijk toch de knoop doorgehakt om het te doen. En ik kan echt, echt niet wachten.. De hele week heb ik de mtb niet meer aangeraakt omdat ik daar echt last van mijn schouders van krijg en ik volledig spierpijnloos op mijn nieuwe fiets wil gaan zitten. Haha, wat een vrouwenlogica weer.. 
Nou heb ik in mijn vorige blog verteld dat ik uit de mode kom en daar altijd in gewerkt heb. Dus ik ben best gesteld op mooie outfits en ik vind het belangrijk dat details mooi matchen.  Zo heb ik dus mooie nieuwe zwarte schoenen aangeschaft en een nieuwe helm en bril, want ja.. Als we dan toch in het nieuw gaan, dan maar direct helemaal nieuw.

Volg Anouk hier op Instagram om niks te missen van haar avonturen met haar nieuwe fiets!

De eerste kilometers zijn weer buiten gemaakt!

De eerste kilometers zijn weer buiten gemaakt!

Hell yes, wat keek ik hier naar uit! Sinds ik te horen kreeg dat ik geopereerd moest worden waren er een paar dingen waar ik direct van baalde: ik kon niet meer op stal werken en ik moest mijn fijne fiets voor een paar maanden stil zetten. Beide zorgen er normaal voor dat ik lekker in mijn vel blijf zitten. Ik ben een paardenmeisje in hart en nieren en ben dol op buiten zijn. Inmiddels ben ik ook alweer drie jaar helemaal gek van het wielrennen en dat word met de dag telkens een beetje meer.

De fysio gaf akkoord!

Toen de fysio twee weken terug vroeg of ik alweer buiten had gefietst reageerde ik “MAG DAT ALWEER DAN?!” Ik dacht dat dat nog lang niet aan de orde was en bleef daarom braaf binnen op de Tacx trainen. Hij zei dat ik het mocht uitproberen en voorzichtig mocht opbouwen. Voordat dit lukte is er nog een heel verhaal aan vooraf gegaan ;).

Ik fiets sinds november 2019 op deze mooi Liv Langma Advanced Pro disc 1

Gelukkig heb ik andere kwaliteiten

Ik ben gek op wielrennen, maar ik ben nog niet zo goed in het technische er achter, haha. Niet zo goed is nog vrij rustig uit gedrukt ;). Doordat ik van Fondo een Tacx Neo 2T te leen heb zat daar de cassette op. Voordat ik buiten kon fietsen moest deze er natuurlijk eerst af en weer terug op mijn wiel. Op Instagram nam ik mensen mee in mijn enorme struggle. Ik begreep er vrij weinig van ondanks dat het er zo makkelijk uit zag in alle filmpjes die ik online bekeek. Met behulp van videobellen met vrienden is het uiteindelijk gelukt. Tot ik er achter kwam dat er nog te veel speling op zat..

Inmiddels was ik aardig chagrijnig, want als ik eenmaal in mijn hoofd heb dat ik wil fietsen, dan wil ik dat liever meteen en niet pas over 4 uur. Dat ik uiteindelijk twee dagen moest wachten was het een behoorlijke domper voor mijn ego, hahah. Dinsdag was de Giantstore weer open en fietste ik langs met mijn wiel. Ik had een tandwiel er net niet goed op zitten waardoor er te veel speling tussen zat. Iets waar ik drie dagen over deed, deed Andre in twee minuten… Ach, ieder zijn kwaliteit toch? 😉

Vervolgens heb ik thuis voor het fietsen nog een uur lopen prutsen met mijn achterwiel in mijn fiets te krijgen. Net alsof ik dat ook compleet vergeten was tijdens die drie maanden niet sporten… Ik hoop dat alles omtrent Corona snel voorbij is zodat we onze workshops bij de winkel snel door kunnen laten gaan, want ik ben er zelf ook behoorlijk aan toe, hahah!

Goed, nadat alles weer goed zat en de bandjes weer voldoende bar hadden ben ik gaan fietsen en binnen 2 seconden voelde ik mij weer helemaal die vrije vogel die ik mij voel tijdens het fietsen. Wat is dat toch fijn. Ik kreeg bijna tranen in mijn ogen van geluk. Het was zó fijn om weer de fiets op te kunnen klimmen en lekker mijn gedachtes weg te trappen. Gewoon ik en de wind. Het ging niet super snel, maar dat is niet erg. Ik heb genoten en dat was mijn doel. Een uurtje lekker fietsen in de natuur, wat had ik dat gemist zeg. Nu is het de taak om mezelf niet helemaal in mijn enthousiasme mee te laten slepen en weer elke dag op de fiets te springen. Mijn schouder had het tijdens het fietsen en achteraf nog wel wat zwaar, maar dat nam bij thuiskomst snel af.

Voor nu wil ik weer proberen drie keer per week op de fiets te zitten. Een keer per week een vrije training en twee keer een Fondo training uit het #ridesolo programma. Momenteel kan je de pro versie een week gratis uitproberen! Doordat ik niveau 1 heb gekozen zijn de trainingen niet heel lang. Precies genoeg voor wat mijn schouder momenteel vol kan houden.

Goed, de eerste kilometers zijn gemaakt en ik heb de smaak helemaal te pakken! Mijn lichaam moet er nog wel echt even aan wennen, maar dat is ook helemaal prima.

Op naar nog meer fijne rondjes en dan steeds weer een beetje verder en sneller. Ik heb er zin in! Heb jij nog fijn gefietst? Op de foto draag ik mijn nieuwe kit van Liv. Hier vind je de bib en hier de jersey. Ik draag zelf maat s van zowel de broek als het shirtje. Het zit na 3 maanden niks te hebben gedaan iets wat strak, maar dat komt straks wel weer goed :).

Volg jij mij al op Strava en Instagram?

Nicole neemt ons mee in haar gedachte tijdens de Corona tijd

Nicole neemt ons mee in haar gedachte tijdens de Corona tijd

Gastblogger Nicole schrijft graag, heeft vorig jaar haar master Politieke Communicatie & Journalistiek aan de Universiteit van Amsterdam afgerond, en is gek op wielrennen. Momenteel ligt haar focus op het fietsen en staat haar journalistieke en politieke carrière even in de koelkast. Voor mijn platform over vrouwenwielrennen kruipt ze graag in de pen. In haar eerste gastblog legde zij uit dat ze dit jaar gaat koersen bij de elites en daar heeft ze keihard voor getraind. Het Coronavirus schopt ook haar hele planning in de war. Haar eerste koers bij de elite is geschrapt en niemand weet nu wanneer de seizoen aftrap plaats gaat vinden. Vandaag vertelt ze erover op kirstenboerrigter.cc.

“Je gaat pas beseffen hoe fijn de wind mee echt is tijdens windtegen.” 

Hoe ga je om met de teleurstelling dat je momenteel niet weet wanneer het seizoen echt begint?

“Het klinkt misschien gek, maar ik heb er denk ik niet eens een volle dag van gebaald. Door mijn onderbuikgevoel wist ik op 12 maart al dat het seizoen ten einde was. De ochtend voor de Drentse 8 hoopte ik zelfs stiekem dat het afgelast werd: het voelde ergens gewoon niet eerlijk om te koersen terwijl de druk op de zorg in ons land steeds groter werd. Artsen hebben in deze periode wel wat beter te doen dan wielrenners helpen die op elkaar inrijden tijdens de koers. 

Het nieuws hield mij al dagen volledig in z’n greep; samen met een paar ploeggenoten waren we tijdens ons trainingskamp op Gran Canaria al veel bezig met wat er gaande was in Italië. Uit verschillende modellen van experts kon al geïnterpreteerd worden dat de situatie uit Italië ook in Nederland realiteit zou worden (Tomas Pueyo, Medium). Het was voor mij dus snel duidelijk dat dit nog wel een tijdje ging duren. Door de constante ontwikkelingen van de situatie heb ik nog geen tijd om stil te staan bij de teleurstelling.” 

Hoe zorg je ervoor dat je ondanks alles toch blijft trainen zodat áls er weer gekoerst mag worden, je ook direct fit aan start staat?

“Eerlijk gezegd maakt het me niks meer uit op het moment. Ja, ik blijf zeker trainen omdat ik fit en geestelijk gezond wil blijven maar koersen is nu geen prioriteit meer. Een bepaald FTP en gewicht halen om goed te kunnen klimmen in de toekomst voelt voor mij nu zo onbelangrijk. Hoe vastberaden ik was om dit jaar alles op alles te zetten om goed te presteren op de fiets, zo vastberaden ben ik nu om ervoor te zorgen dat de samenleving en de economie ooit weer normaal kan functioneren. Waar ik van baal is dat mensen niet begrijpen dat ze momenteel levens kunnen redden met thuis blijven. 

Tuurlijk, koersen op het hoogste niveau is een droom, maar op dit moment geef ik pas weer gehoor aan deze persoonlijke ambities als daar weer plek voor is in onze maatschappij. Nog geen drie jaar geleden was mijn ambitie om als correspondent te gaan werken in een conflict of crisisgebied. Nu zit ik er zelf middenin, maar dan als wielrenner. Dat voelt gek. Vanaf afgelopen september was ik ongeveer twintig uur per week volledig gefocust op het wielrennen en persoonlijke ontwikkeling. Momenteel houd ik mij bezig om de basisconditie te onderhouden zodat ik weer volle bak kan trainen wanneer dat is toegestaan.”

Op welke manier help jij terwijl je zelf niet in de zorg werkt? 

“Omdat ik toch iets nuttigs wil doen heb ik op verschillende plekken mijn hulp aangeboden als fietskoerier. Ook heb ik briefjes bij ons in het portiek opgehangen om boodschappen te doen voor ouderen die slecht ter been zijn en probeer ik op mijn werk wat extra te doen zodat de moeders die thuiswerken met hun kinderen wat minder druk hebben. Ik ben mij ervan bewust dat naar werk gaan ook voor mij niet echt veilig is, maar ik voel me schuldig als ik ze allemaal in de steek laat. Ik heb geen hypotheek en een groot gezin waar ik voor moet zorgen, dus ik doe nu graag wat extra. Als ik ziek word, kom ik er (hopelijk) wel weer overheen.

Heb je tips om gefocust te blijven? 

“Alsnog proberen vast te houden aan een dagelijkse routine, dat werkt voor mij tenminste goed. Elke ochtend begin ik de dag met schrijven, nu meer dan voor deze crisis. Er zijn tal van goede boeken waar ik nu weer doorheen blader zoals ‘The Obstacle Is The Way’ van Ryan Holiday en mijn twee lievelingsboeken ‘Le Petit Prince’ en ‘The Great Gatsby.’ 

Verder probeer ik elke dag trouw mijn vijf minuten core stability oefeningen te blijven doen, heb ik als doel gesteld om nieuwe veganistische receptjes uit te proberen en leer ik veel van mijn huisgenootje die snel gaat bijspringen in het ziekenhuis. Ik heb een bucketlist vol met dingen die ik wil doen, dus vervelen ga ik mij niet.

Van mijn moeder heb ik geleerd om optimistisch te zijn en om uit elke negatieve situatie wel een positieve les te trekken. Dit blijven doen is nu extra belangrijk. Iedere dag komen mensen in mijn omgeving wel weer met interessante inzichten over deze vreselijke situatie. Toen ik laatst mijn vader gek maakte met al mijn doemscenario’s kwam hij met een spraakwaterval aan visies op de situatie: “Nicole, het is toch waanzinnig dat we als maatschappij ons nu massaal realiseren dat één uur in de file staan ’s ochtends voor werk altijd voor niks is geweest, omdat thuis werken eigenlijk ook super werkt? Dat mensen erachter komen dat er ook binnenshuis zoveel leuke dingen te doen zijn met het gezin? Of dat het lerarentekort ineens geen issue meer lijkt, nu studenten massaal bijles geven omdat ze tijd over hebben?” Door op deze manier continue te relativeren, gebeurtenissen te plaatsen in de historie en met een ‘helikopterview’ deze surrealistische situatie te aanschouwen hoop ik dat we als land samenwerken om dit te overwinnen.”

Hoe relativeer je? 

De afgelopen weken kreeg ik al veel berichtjes van buitenlandse contacten die ik zelden zo van slag en in paniek heb gezien. Een van mijn beste vriendinnen kan ik pas over een paar maanden weer knuffelen (tenminste, als dat mag). Ze werkt in een vluchtelingengebied in Libanon en heeft besloten om daar te blijven. In Libanon geldt enkel het advies om binnen te blijven en mensen houden zich hier vrijwillig aan. #Flattenthecurve gaat daar ontzettend goed, zonder dat er daar veel druk wordt uitgeoefend vanuit de regering. De afgelopen tijd heb ik veel discussies gevoerd met Libanese vrienden die ik nog spreek van toen ik er woonde. Jade, mijn huisgenootje van toentertijd, kan zich net als ik vinden in verschillende theorieën over hoe culturen reageren op bepaalde (crisis)situaties. Veel contacten daar zijn van mening dat de gehoorzaamheid voortkomt uit de intrinsieke motivatie van Libanezen om te kiezen voor het collectief in plaats van het individu. Ze zijn daar al heel wat gewend: een revolutie, meerdere oorlogen; anticiperen in crisissituaties en elkaar helpen is daar bijna vanzelfsprekend. 

Een Israëlisch vriendinnetje zit momenteel opgesloten in een bunker. Ze zit daar in het leger, want dat is verplicht na de middelbare school. Ze is jonger dan ik, maar moet nu besluiten nemen over jongeren tussen de 18 en 22 van ongekend hoog niveau. Het gaat daar niet alleen meer over het conflict met Palestina, maar nu ook over COVID-19. Waar ik bewondering voor heb is hoe ze het oppakt: “we gaan hier wel vaker als land de schuilkelder in. Iedereen volgt gewoon wat hem of haar wordt opgedragen. Nu is het alleen niet meer voor bommen, maar voor iets wat we niet kunnen zien. Dat maakt het allemaal nog belangrijker om met elkaar de adviezen op te volgen.” Het klinkt heel zwart wit, maar het kan dus altijd erger. We hebben hier in Nederland genoeg middelen om met elkaar te blijven communiceren en er het beste van te maken. Voor mij zal de wil om te koersen zeker terug komen, maar in mijn optiek is het zonde van onze energie om ons nu druk te maken over dingen waar we momenteel totaal geen invloed of controle op kunnen uitoefenen. Het enige wat we nu kunnen doen is dankbaar zijn voor de luxe die wij alsnog hebben nu we massaal een pauze nemen van het leven.”  

Nicole schreef eerder dit en dit artikel

Ps: wil jij mij steunen tijdens de Alpentocht? Klik dan hier om geld te doneren. De Alpentocht is een tocht waarbij er geld wordt ingezameld voor CliniClowns! 

Klik hier voor mijn Instagram

Klik hier voor Nicole haar Instagram

Triatleet Elana aan het woord

Hoi allemaal! Ik ben Elana Meijer, in het dagelijks leven ben ik promovendus in het UMC Utrecht op de afdeling Nefrologie (Nierziekten). Ik ben 24 jaar en sinds 3 jaar steek ik een heel groot deel van mijn vrije tijd in mijn (sportieve) passie: triathlon. Daarnaast heb ik ook een eigen blog.

Hoe het allemaal begon

De meeste mensen zullen wel weten dat een triathlon in principe bestaat uit drie onderdelen: zwemmen, fietsen en hardlopen. Je hebt verschillende afstanden in wedstrijdvorm en ook een aantal variaties op de klassieke triathlon; run-bike-run of swim-run bijvoorbeeld. Bijna iedereen die aan triathlon doet “komt” van één van de onderdelen; in mijn geval was dat hardlopen. Ik had nog nooit op een racefiets gezeten voor ik aan een beginnerscursus begon, dus ik was een echte newbie! Op de oude racefiets van een familielid (een roze Giant waarbij je nog op het frame moest schakelen) heb ik mijn eerste fietskilometers gemaakt. 

De eerste keer dat ik op die fiets stapte in 2017 weet ik nog heel goed! Ik fietste een rondje van ongeveer 20km (vond ik toen heel ver; wist ik veel..) in een uurtje. Het gaat natuurlijk veel sneller dan hardlopen, en ik vroeg me af waarom ik dit niet eerder had gedaan. Ik maakte heel wat kilometers op deze fiets, en deed er ook een wedstrijdje mee. Toen ter tijd had ik nog geen trainingsschema, ik deed gewoon wat ik leuk vond en wat ik dacht dat goed was. Na dat eerste triathlonwedstrijdje (een 1/8e: 500m zwemmen, 20km fietsen en 5km hardlopen) wist ik; dit is mijn ding. En ik ging op zoek naar een racefiets die beter bij mij zou passen. 

Ik vond een Blauwe Cannondale Synapse; een fiets waar ik heel veel plezier van zou hebben! Ik was zo trots op deze fiets dat ik meteen zin had om meer kilometers te maken. En zo gezegd; zo gedaan! Ik genoot van het ontdekken mooie routes rondom mijn huis en kreeg steeds meer plezier in de trainingen. Ik stelde ambitieuzere doelen; in 2018 een halve triathlon (1,9km zwemmen, 90km fietsen en 21.1km hardlopen) in Almere en ik kwalificeerde me voor Challenge The Championship; waar ik aan deelnam in 2019, ook een halve. 

Eind 2019 had ik eindelijk genoeg gespaard voor een échte triathlonfiets; een LIV. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er nog niet mee buiten heb gefietst, maar mijn indoor trainingen zijn een stuk leuker op deze beauty. Nu is mijn wagenpark voorlopig wel compleet; al zou ik in de toekomst ook wel graag een mountainbike willen proberen! Je kunt dus wel zeggen dat het fietsen mijn hart heeft gestolen. Niets fijners dan een zonnetje op je huid en de wind door je haren als je door een mooi landschap fietst. Als ik dat toch elke dag zou kunnen doen… 

Fietstrainingen als triathleet

Ik nam begin 2018 een coach in de arm en kreeg daardoor structuur in mijn trainingen. Zoals je begrijpt doe ik natuurlijk verschillende trainingen in de aanloop naar een wedstrijd, waarvan fietstrainingen eigenlijk per seizoen heel erg verschillen. In de winter werk ik voonamelijk aan kracht en snelheid, op een wattbike (indoor trainer) of op mijn eigen fiets op de Tacx. Die trainingen variëren van een half uur tot anderhalf uur, op verschillende intensiteiten (langere langzamere intervallen of meerdere korte sprints bijvoorbeeld). Om eerlijk te zijn vind ik die niet altijd even leuk; ik geniet zo van het buiten zijn dat ik het “zonde” vind om binnen te fietsen. Maar ik wil geen risico nemen op de weg en dus doe ik braaf mijn intervallen op een indoor trainer. 

Als de dagen langer worden en de regenbuien (hopelijk) korter, wordt het weer tijd om naar buiten te gaan. Ook dit jaar heb ik gekozen voor een halve triathlon; wat inhoudt dat ik in het voorjaar en in de zomer vooral duurtrainingen op de racefiets zal doen. 

Het ligt er natuurlijk heel erg aan voor welke afstand je traint, wat voor trainingen je daarvoor “nodig” hebt. Voor het fietsen zou ik wel aanraden om in ieder geval de wedstrijdafstand een aantal keer te fietsen, zodat je weet dat je de afstand in de wedstrijd makkelijk kunt halen. Niets zo vervelend als zo vermoeid van de fiets komen dat hardlopen een onmogelijke opgave wordt. Omdat ik vooral lange afstanden doe gebruik ik mijn trainingen graag om voeding en mijn houding in de aerobars te trainen. Het is natuurlijk belangrijk dat je een goed voedingsplan hebt om een wedstrijd door te komen, en langere ritten zijn uitermate geschikt om verschillende dingen te proberen. 

De echte duurritten (70+km) fiets ik graag samen met mijn vriend of trainingsmaatjes, voor de gezelligheid. Als ik wel een intervaltraining doe; dan fiets ik liever alleen. Ik vind het belangrijk om me goed te kunnen focussen, zowel op mijn houding en cadans, als op het verkeer. Je bent natuurlijk best kwetsbaar op een racefiets; en het zou super zonde zijn als je hard valt tijdens een training. Ik zorg er uiteraard altijd voor dat ik een helm draag, dat mensen weten waar en hoe lang ik fiets en dat ik mijn navigatie aan heb. Ook train ik daardoor eigenlijk nooit in wedstrijdtempo. Ik fietste het afgelopen jaar in wedstrijden gemiddeld 31km/h, en tijdens trainingen vaak rond de 26 of 27km/h. Ik voel me net iets veiliger als ik genoeg tijd (en een lagere hartslag) heb om op het verkeer te letten. In wedstrijden kun je in principe “veilig” pushen, omdat het parcours vaak verkeersvrij is. Ik zou dan ook vooral willen zeggen dat je buiten het beste kunt trainen op een tempo dat voor jou fijn voelt. Dan geniet je het meest en ben je ook het veiligst!

Om wel wedstrijdtempo te “trainen” zal ik dit jaar deelnemen aan een tijdrit. 28km pushen op de fiets zonder dat ik daarna nog hoef te rennen; ik ben benieuwd! Daarnaast kan ik me voorstellen dat je soms een beetje moe wordt van telkens dezelfde rondjes in jouw woonomgeving. Daarom fiets ik graag georganiseerde touren; zoals de Ronde van Noord Holland of bijvoorbeeld de Joop Zoetemelk Classic.  Er zijn genoeg georganiseerde tourtochten in Nederland, dus dat is zeker een aanrader als je wat afwisseling zoekt. En iets waar ik dit jaar achter kwam; als je op strava een leuke route bij een andere atleet ziet kun je die downloaden en inladen op je fietscomputer! 

Ik hoop dat jullie het leuk vonden om mijn verhaal te lezen. Ik voel me vereerd dat ik iets mocht schrijven voor dit toffe platform en hopelijk hebben jullie allemaal net zoveel plezier in het fietsen als ik! — Super leuk om te horen Elana! Jij enorm bedankt voor het toevoegen van je waarde.

Ps: wil jij mij steunen tijdens de Alpentocht? Klik dan hier om geld te doneren. De Alpentocht is een tocht waarbij er geld wordt ingezameld voor CliniClowns! 

Klik hier voor mijn Instagram
Klik hier voor Elana haar Instagram

Oeps, Anouk heeft 2 weken niet gefietst

Oeps, Anouk heeft 2 weken niet gefietst

Ha, ik zie je denken.. Wauw jij gaat goed met je gastblog, direct al niet meer fietsen.Of misschien is dit mijn eigen overtuiging haha.Tja, mooier kan ik het ook niet maken.

Zoals ik in mijn voorstel blog vertelde heb ik een eigen bedrijf. Iets wat ik onwijs leuk vind om te doen hoor, maar wat soms echt heel erg veel tijd in neemt.
Zo ook de afgelopen twee weken. Mega drukke weken met veel deadlines.. Ik kijk nu al echt uit naar de zomer, dat ik gewoon savonds nog lekker de fiets op kan springen om nog een heerlijk rondje te maken, want MEN ik mis het fietsen echt heel erg. Oke, het is de laatste twee weken elke keer echt heel erg slecht en vies weer.. Maar dat heeft me er tot nu toe nog niet van weerhouden om de fiets op te klimmen. Even douchen na de tijd en je bent weer warm.

Toch merk ik wel dat ik het lastig vind om de tijd nu niet te hebben om te gaan. Sommige mensen zullen denken, daar maak je toch tijd voor.. Maar met een eigen bedrijf komen er zo vaak eventjes een paar dingen tussendoor die toch echt voorrang moeten hebben.
Ik heb nu met mezelf afgesproken om 1 dag in de week een ochtend vrij te nemen en die ochtend te pakken voor het fietsen en dan ook 1 dag in het weekend. Dit wil ik als de basis houden, zo is het voor mijzelf ook overzichtelijk. Dan heb ik minimaal 2 keer die week gefietst en mocht ik nog een momentje zien waarin ik tijd heb, kan ik die er bij mee pakken. Die bewuste ochtend probeer ik dan ook echt zolang mogelijk vrij te houden.

Stiekem hoop ik wel dat het weer snel gaat opknappen want daar wordt het toch ook echt wel wat leuker van.. EN ben ik momenteel nog opzoek naar een fijne racefiets erbij. Nu doe ik zoals ik vertelde alles nog op de mountainbike maar ik merk dat ik de snelheid op de weg toch ook echt heel, heel erg leuk vind! Ik heb al het een en ander bekeken uiteraard en weet inmiddels al dat ik een vrij dure smaak heb wat betreftt fietsen. Heel fijn weer.. haha.

Aanstaande vrijdag gaan Kirsten en ik samen naar Bikemotion, dus dat wordt voor ons lekker wegzwijmelen bij al die prachtige fietsen en accessoires. 

De SIDI schoenen met slangenprint

Hebben jullie trouwens de nieuwe limited edition schoenen van SIDI al gespot? Met een slangen printje? Ik vind ze echt te gek.. Helaas voor mij met mijn mini voeten (maat 36) zijn ze pas te koop vanaf maat 41. Maar hoe tof zijn ze. (Ik heb altijd in de mode gewerkt dus je begrijpt vast dat mijn hartje hier sneller van gaat kloppen, haha!)
Oke, dit niet fietsen is niet goed voor mijn portemonnee.. Ik heb alweer veelste veel toffe dingen gezien die ik perse wil hebben voor het fietsen. Kirsten en ik zijn naar de Bikemotion geweest en daar heb ik op mijn Instagram ook verschillende dingen over laten zien.

Liefs, Kirsten

Ps: wil jij mij steunen tijdens de Alpentocht? Klik dan hier om geld te doneren. De Alpentocht is een tocht waarbij er geld wordt ingezameld voor CliniClowns! 

Anouk haar Instagram
Kirsten haar Instagram

Ik mis het wedstrijd element

Ik mis het wedstrijd element

Ja, ik mis wedstrijden rijden. Ik ben namelijk dol op de competitie, behalve met spelletjes spelen hahah, het ergens naartoe trainen, het evaluatie moment, de sfeer die er hangt, het voldane gevoel dat het geeft.. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Wedstrijden rijden vind ik fantastisch en sinds ik het niet meer actief doe mis ik het intens. Veel meer dan ik in eerste instantie had verwacht.

Nu moet ik toegeven dat ik pas 1 keer een iniminie koers heb gereden en dat vast niet helemaal in vergelijking staat met hoe het er in een echte koers aan toe gaat, was ik wel direct verkocht en wil ik heel graag ervaren hoe een echte koers in zijn werk gaat.

Wat ik zo leuk aan wedstrijden vind

Je traint bewust naar een bepaald moment toe. Je wedstrijd is als het ware een evaluatie moment. Bij het paardrijden ga je na het lezen van je jury commentaar weer verder trainen tijdens de lessen, clinics en eigen trainingen. Daarna komt er weer een “toets” moment (een wedstrijd) en zo ga je telkens door. Je wint wel eens, je haalt wel eens onvoldoendes, er komen tegenslagen en overwinningen en je leert er veel van, op veel verschillende manieren. En sinds ik niet meer actief paard rij mis ik dat element enorm. Ergens naartoe trainen vind ik namelijk super fijn. Toen mijn pony overleed zei ik heel stellig “ik ga weer ‘echt’ rijden als ik weer een fijn wedstrijd paard kan betalen”. En zo denk ik er nog steeds over. Ik mis het paardrijden overigens gigantisch, maar dat is misschien stof voor een ander moment.

Ik fitness al een behoorlijke tijd en ben me steeds meer aan het beseffen waarom mijn motivatie hiervoor ook steeds zakt en weer stijgt. Uiteindelijk mis ik gewoon het wedstrijd element, het ergens bewust naartoe trainen. Natuurlijk stel je bij fitness wel doelen; pr’s binnen een bepaalde oefening, maar dat geeft mij toch onvoldoende motivatie. Het complete plaatje mis ik, geloof ik.

Trainen zonder doel vind ik wel leuk, maar zorgt er toch altijd voor dat ik er niet alles uithaal wat erin zit. Met paardrijden vroeger trainde ik echt een stuk fanatieker als ik weer wedstrijden gepland had staan. Nu is het met wielrennen denk ik wel een tikkie anders, maar sinds die ene keer wil ik het heel graag een seizoen lang gaan proberen. Sowieso zal er dan veel veranderen, want ondanks dat ik vanaf nu wel met Fondo train(*), zal ik dan nog gerichter gaan trainen en mentaal een heel stuk harder moeten, maar vooral willen worden. Hier komt later ook nog super leuk nieuws over ;). Echt tot het gaatje gaan heb ik, fysiek gezien, nooit hoeven doen en is dus nieuw voor mij. Super spannend, maar ook wel een toffe en mooie uitdaging!

Ik wil koersen

Ja, dat meen ik. En nu het er “eindelijk” uit is, kunnen we misschien wat gerichter gaan nadenken en misschien kan jij mij wel helpen? Als ik weer helemaal up and running ben na deze revalidatie wil ik messcherp aan de start van de Alpentocht staan. Dan kan ik daarna doortrainen, de winter door blijven rijden en dan in het voorjaar ICW’s rijden. Voor ik “klaar ben” voor die ICW’s moet er natuurlijk wel een hoop gebeuren. Ik moet de regels leren van het koersen, een leuke club vinden (ik ben nu nog lid van de studentenwielrenvereniging en als alles goed gaat ben ik straks geen student meer) en vooral: veel sneller en sterker worden dan ik nu ben. Kilometers maken, uren in het zadel zitten en vooral blijven genieten van het proces. Nu ik met de schema’s van Fondo (#fietsmetfono) train kan ik wel al een heel stuk gerichter gaan trainen. Daar ben ik super blij mee. Momenteel ben ik bezig met het 3 maanden programma om mijn basisconditie weer omhoog te krijgen en daarna zal ik beginnen met het schema wat speciaal gemaakt wordt voor de Alpentocht. Binnenkort zal ik meer delen over hoe het trainen met Fondo op de Tacx mij vergaat!

Misschien is er wel iemand die het leuk vindt om het hele koers spelletje uit te leggen in een blog serie? Onderwerpen kunnen zijn: Hoe begin je met koersen, wat zijn de (belangrijkste) regels, waar moet je op letten, koers tactiek.. Nou volgens mij kan ik er nog zo 10 opnoemen. Voel jij je geroepen om mij hiermee te helpen, mail dan even naar info@kirstenboerrigter.nl.

*Nu ik niet buiten mag fietsen in verband met de revalidatie zit ik thuis op de Tacx welke ik leen van Fondo.

Liefs, Kirsten

Ps: wil jij mij steunen tijdens de Alpentocht? Klik dan hier om geld te doneren. De Alpentocht is een tocht waarbij er geld wordt ingezameld voor CliniClowns! 

Klik hier voor mijn Instagram

Gastblogger Anneke is fietscoach en deelt haar verhaal

Gastblogger Anneke is fietscoach en deelt haar verhaal

Hi allemaal, vandaag staat er een gastblog online van Anneke de Joode. Door mijn schouderrevalidatie ben ik helaas niet in staat om veel te schrijven, vandaar dat er nu iets meer gastblogs achter elkaar online komen. Wederom is dit weer een super inspirerend verhaal.

Mijn naam is Anneke de Joode, ik ben 44 en werk als rivierkundig adviseur wat zoveel betekent als ‘zorgen dat de dijken langs de rivieren niet overstromen’ (ok, da’s heel kort door de bocht) en als fietscoach. Bij dat laatste coach ik mensen op de fiets naar een stressvrij leven en help ik ze toe te werken naar (sportieve) doelen

Waarom wielren jij?

Ik ben ooit, aan het eind van mijn studie, begonnen met wielrennen. Met als reden dat hardlopen door blessures niet meer ging. Mijn huisgenoten fietsten ook en mijn zus had nog een ongebruikte racefiets staan. Dus daar kon ik mooi mee op pad. Ik vond het heerlijk om op de fietst door de mooie landschappen te fietsen. Maar ik hou ook van de fysieke inspanning. Zeker als je met een groepje fietst kun je soms net even iets dieper gaan. Of juist lekker in een wiel hangen 😉. In 2000 was ik voor mijn werk in de Dolomieten. Het was de week voor de Dolomieten Marathon en er waren op dat moment veel wielrenners aan het trainen. Toen ik dat zag dacht ik: dat wil ik ook! Waanzinnig om door dat berglandschap te fietsen, de uitdaging om zonder af te stappen boven te komen en de snelheid van de soms toch best spannende afdalingen. Ik kocht een eigen racefiets (die van mijn zus was toch iets te groot) en ging trainen. Het jaar erop reed ik zelf de Dolomieten Marathon. Sindsdien fiets ik elk jaar wel een cyclo in de bergen. Juist de wat minder bekende vind ik de mooiste. Zo’n cyclo is dan ook waar ik meestal voor train.

Ongeveer 10 jaar geleden heb ik ook het mountainbiken ontdekt. Toch weer wat anders qua techniek en voor mij ook een stuk spannender. Maar ook supermooi als je helemaal alleen op de trails in de bergen bent!

Eigenlijk rijd ik vooral voor de lol. Maar vind ik het ook leuk om zo nu en dan uitgedaagd te worden tijdens een cylco of door een moeilijke trail in bijvoorbeeld de Ardennen te rijden.

Die halve triathlon staat trouwens in het teken van een nog groter doel een jaar later. Namelijk de Inferno in Zwitserland waarbij je zwemt, wielrent, mountainbiket en als laatste nog een berg op moet rennen (trailrunnen).

Hoe vaak per week zit je op de fiets en hoeveel uur?

Om te trainen voor zo’n cyclo zit ik in het meest ideale geval 3 keer per week op de fiets. In de zomertijd is dat dan 2x ’s avonds door de week een rondje van zo’n 50 km. Maar dat is ook wel eens uit de hand gelopen naar 100 km en dat je dan net voor donker weer thuis bent… In het weekend staat er dan vaak een wat langere rit op het programma waarbij je zeker zo’n 4 uur op de fiets zit. 

Wat is je doel dit komende seizoen en hoe train je hier naartoe?

Sinds vorig jaar doe ik ook aan triathlon. En daar heeft mijn doel ook mee te maken. Vorig jaar heb ik een aantal 1/8 triathlons gedaan. Dit jaar ga ik dat uitbreiden naar een halve in september. De triathlon van Gerardmer in de Vogezen stond op mijn lijstje, maar die was binnen notime uitverkocht. Dus nu ga ik op zoek naar een andere. Het liefste een in het buitenland met in ieder geval in het fietsonderdeel ook hoogtemeters. Die halve triathlon staat trouwens in het teken van een nog groter doel een jaar later. Namelijk de Inferno in Zwitserland waarbij je zwemt, wielrent, mountainbiket en als laatste nog een berg op moet rennen (trailrunnen). Qua inspanning komt die denk ik in de buurt van een hele triathlon… superspannend of dat gaat lukken. (wauw, wat super gaaf!)

Zo’n doel stellen voor over anderhalf jaar is best ver weg. En daarom heb ik dus ook tussentijdse doelen waar ook weer een opbouw in zit. Zo begin ik met 1/8 triathlon in april en dan ¼ triathlon in  juni. In augustus in de Ardennen (onverhard, dus op de MTB en trailrunnen) en dan in september dus een halve. De invulling van het jaar daarna heb ik nog niet over nagedacht. In de winter wil ik waarschijnlijk gaan meedoen aan de Veluwse MTB competitie om zo ook wat wedstrijdgevoel te krijgen in het mountainbiken. En komend jaar bedenk ik vast nog wel wat extra subdoelen voor in 2021 om me zo voor te bereiden op dat einddoel.

Hoe maak je je trainingen?

Ik heb zelf een opleiding voor wielertrainer (niveau 3) gedaan bij de NTFU. Daar leer je ook trainingsschema’s maken voor wielerevenementen. Dus met die kennis en ervaring weet ik goed wat ik moet doen qua training. De combinatie met het hardlopen en zwemmen vind ik nog wel lastig. Maar ik ben sinds een jaar lid bij een triathlon vereniging waardoor ik daar ook meer over leer. Maar ook op bijvoorbeeld de site van de NTB (nederlandse triathlon bond) zijn schema’s te vinden. Vergelijkbare schema’s zijn ook wel te vinden voor wielrenners die zich willen voorbereiden voor een cyclo. Bijvoorbeeld bij de NTFU. En de KNWU heeft nu ook een mooie app. Ik heb die app nog niet helemaal uitgeprobeerd, maar die is vast goed onderbouwd en heeft voor veel verschillende tochten en afstanden een schema. Zelf heb ik als fietscoach Start2cyclo ontwikkeld. Een compleet programma voor fietsers die een keer een cyclo willen fietsen, maar niet zo goed weten hoe ze het aan moeten pakken. Dat programma gaat niet alleen over fysiek trainen, maar juist ook over planning, het mentale deel en hoe dat er nu aan toe gaat tijdens zo’n cyclo.

Qua duurvermogen komt het bij mij in de loop van het seizoen meestal wel goed. Ik heb nu ook een personal trainer ingeschakeld omdat ik denk dat ik qua kracht nog een hoop kan winnen. En fijn als stok achter de deur aangezien krachttraining niet mijn favoriete onderdeel is, maar het mij wel helpt om mijn hardloopblessures te voorkomen. Het kost wel wat, maar ik vind het de moeite waard om een keer een trainer of coach in te schakelen voor zo’n groter doel, omdat je dan wel echt stappen zet en beter wordt. In plaats van dat je zelf wat uitprobeert en wel ziet waar het schip (of jijzelf 😉) strandt. 

Wat voor soort trainingen heb je gedaan? (sprintjes, duur, testen etc.)

Samen met 3 anderen heb ik in 2012 een fietsclub opgericht in Utrecht waarbij training een belangrijk onderdeel was. Daar deden we diverse soorten trainingen. Ten eerste techniektrainingen zoals bochten, klimmen, dalen en in de groep rijden. Maar daarnaast ook duurtraining, krachttraining en weerstandstraining. De laatste jaren heb ik daar voor mezelf minder mee gedaan. Maar mijn plan is om dat dit jaar weer iets gerichter te doen. Voor de triathlon zijn tijdrijden (dus langere tijd constant op hogere intensiteit fietsen) en het rijden van bochten belangrijke aandachtspunten. En voor het klimmen ga ik het liefste naar bergachtig gebied. Maar ook in Nederland zijn er echt wel mogelijkheden. Een paar keer hard een brug of een dijk op fietsen of juist op souplesse, daar word je ook sterker van en wen je vanzelf aan het omhoog fietsen.

In de wintermaanden doe ik aan wattbiken. Binnen trainen op vermogen. Daar worden af en toe ook testen gedaan om te weten waar je staat en om in de juiste trainingszones te kunnen trainen. Die trainingen zijn vooral gericht om het duurvermogen op te bouwen en ik doe daar ook een training die meer gericht is op wielrenners die zich voorbereiden op het fietsen in de bergen.

Sowieso is het als beginnende fietser wel aan te raden om te kijken of je aan kunt sluiten bij een fietsclub waar ook trainingen worden gegeven. Of volg ergens een clinic of een serie van clinics. Ik heb zelf bijvoorbeeld heel veel MTB-clinics gedaan omdat je er altijd wel weer iets nieuws van leert. Of bijvoorbeeld een BMX-clinic. Leuk voor de fun, maar het maakt je ook vaardiger op de racefiets. Je wordt er een technisch betere fietser van wat je veel meer zelfvertrouwen geeft op de fiets.

Wil je ons nu meenemen in je afgelopen trainingsweek?

Mijn trainingsweek ziet er als volgt uit. Op maandag loop ik hard, vaak vanuit huis en dat gaat dan over het asfalt. In de wintermaanden doe ik ’s avonds ook nog een wattbiketraining. Op dinsdag staat er nu niks op het programma, maar misschien wordt dat de dag waarop ik krachttraining ga doen. Dat moet ik nog overleggen met de personal trainer. Op woensdag zwem ik samen met een sportmaatje in het zwembad, voordat ik ga zwemmen rij ik langs de Grebbeberg om een stuk te rennen door het bos. Je kunt daar ook mooi hoogtemeters maken en het is voor mij om de hoek! Ideaal dus. Op donderdag staat er ook ’s avonds weer een wattbiketraining op het programma. Vrijdag loop ik weer een stuk hard. Meestal ben ik dan nog wat vermoeid van de fietstraining de avond ervoor dus dan loop ik wat rustiger maar wel wat langer. Zaterdagochtend doe ik altijd een zwemtraining bij de triathlonvereniging en is er ook aandacht voor techniek. Op zondag is het dan tijd om buiten te fietsen. Nu in de wintermaanden is dat bijna altijd op de mountainbike en dan fiets ik samen met mijn vriend een rondje ergens op de Utrechtse heuvelrug. De komende tijd wil ik een hardlooptraining gaan combineren met het fietsen op zondag. Want voor triathlon is het goed om ook de overgang van fietsen naar lopen te trainen. Een koppeltraining noem je dat. En door meer trainingen te combineren (bijvoorbeeld met een omweg op de fiets naar het zwembad) kan ik ook meer rustdagen in mijn week brengen. Voor nu gaat elke dag sporten nog goed, maar ik denk dat wanneer de afstanden langer gaan worden die rustdagen belangrijker gaan worden.

Wat wil jij als tip meegeven aan de lezers van dit artikel? 

  • Ga trainen op fietstechniek. Het fietsen wordt er leuker door en het is goed voor je zelfvertrouwen!
  • Luister naar je lichaam en je hoofd. Als je een keer geen zin hebt, ga dan een korter rondje of minder intensief. Ga wel! Want je zult merken dat je van het bewegen weer energie krijgt, maar leg de lat of de druk dan gewoon wat minder hoog. Dat zorgt dat je er lol in blijft houden.

En van wie zou jij ook de trainingsweek willen lezen?

Saskia Boesveldt. Zij is een van de mensen waarmee ik de fietsclub in Utrecht (CTC Fietsen) heb opgericht. Zij is een echte wielrenner. Of misschien moet ik zeggen een echte Gravelbiker. Want sinds 1 of 2 jaar heeft zij het gravelen helemaal ontdekt! Superleuk. Zij is nu met haar partner een reis aan het maken in de VS waarbij ze ook heel veel gravelen. Het lijkt me leuk als ze iets wil vertellen over haar ‘ontdekkingstocht’ van het gravelen en haar fietservaringen in de VS

Super bedankt Anneke voor jouw verhaal op mijn platform! Ik vond het echt heel leuk om te lezen en weet zeker dat ik niet de enige zal zijn.

Liefs, Kirsten

Ps: wil jij mij steunen tijdens de Alpentocht? Klik dan hier om geld te doneren. De Alpentocht is een tocht waarbij er geld wordt ingezameld voor CliniClowns! 

Klik hier voor mijn Instagram

Verslag over strandklassieker Egmond Pier Egmond

Verslag over strandklassieker Egmond Pier Egmond

Door Amanda: Eerder schreef ik een stukje voor het platform over het toewerken naar een wedstrijd. Benieuwd geworden hoe zo’n strandrace nou in zijn werk gaat? Lees dan vooral verder!

In de winterperiode organiseert de KNWU (Koninklijke Nederlandse Wieler Unie) een aantal wedstrijden op het strand die meetellen in een competitie. Elk seizoen probeer ik aan zoveel mogelijk van deze races mee te doen. Eén van deze wedstrijden is de echte strandklassieker Egmond-Pier-Egmond. Deze wedstrijd is 38 kilometer lang en heeft een aantal technische passages. Eigenlijk is het qua parcours een vrij standaard strandwedstrijd, maar de grootste uitdaging voor deze wedstrijd zit hem in het grote aantal deelnemers. Zo ongeveer 4000 fietsers doen mee, terwijl de gemiddelde wedstrijd ongeveer 200 deelnemers heeft. 

De start van deze wedstrijd was om 10:40 voor de dames. De heren startten 10 minuten eerder. Aangezien deze wedstrijd vlakbij mijn woonplaats is, konden wij hier op de fiets heen. Wel stond ik lekker op tijd op, om mij zo goed mogelijk voor te bereiden. Als ontbijt nam ik havermout met banaan en amandelmelk, om zo een goede portie koolhydraten in te nemen. Vaak neem ik dan onderweg naar de wedstrijd nog brood of krentenbrood mee, maar deze keer nam ik nog een extra banaan en een ontbijtkoek reep mee. Ook een sportgelletje ging mee, voor in het startvak. Tijdens een korte wedstrijd als deze eet ik niks, dus zorg ik dat ik vooraf genoeg eet. Wel neem ik een bidon met sportdrank mee. 

Eenmaal omgekleed en de nodige spullen in de rugzak gestopt gingen we om 9:00 richting Egmond om ons startnummer op te halen en ons klaar te maken voor de wedstrijd. De heenweg is meteen een mooi stukje om warm te rijden voor de wedstrijd. Stuurbordje bevestigd, banaan en ontbijtkoek gegeten, nog even plassen en dan is het tijd om naar de start te gaan. Omdat er zoveel mensen meedoen is het handig om op tijd in het startvak te gaan staan om een goede positie te veroveren. In het startvak neemt bij mij de spanning altijd toe. Dan ga ik mij toch een beetje druk maken over de omstandigheden en of ik wel goed genoeg getraind heb. De weersomstandigheden waren opzich prima, alleen de harde wind uit het zuiden was toch wel een dingetje. Nouja, niet teveel aan denken. Gewoon lekker rijden is het belangrijkst. Nog even snel een sportgelletje naar binnen slurpen en de organisatie begint al met aftellen.

Toen het startschot klonk gingen we in volle vaart over de Egmondse boulevard richting de strandopgang. Hier kwam ik goed doorheen, maar toch miste ik de aansluiting bij de voorste groep. Met vier andere vrouwen streden we flink tegen de wind om een poging te doen bij de voorste groep te komen. Uiteindelijk viel alles een beetje stil en kwamen de groepen bij elkaar. Bijna kruipend gingen we richting de Pier bij Wijk aan Zee, hier is het keerpunt en moeten we een stukje van het strand af om vervolgens weer het strand op te komen. Ook hier kwam ik goed doorheen! Vanaf Wijk aan Zee was het volle bak wind mee terug naar de finish, met een technische passage bij Castricum. Hierna was het nog een kleine 10 kilometer tot de finish in Egmond. Uiteindelijk finishte ik na 1 uur en 28 minuten op een 8e plaats in mijn categorie! Nu lekker de rest van de middag herstellen en goed eten en drinken om de verbruikte voorraden in het lichaam weer aan te vullen! Daarna weer doortrainen naar de volgende wedstrijd.

Zoals deze wedstrijddag eruit zag zien de meeste strandraces er uit. Relatief korte afstand, technische stukken met mul zand en rijden in een groep. Sommige races zijn niet direct in de buurt, daar gaan we dan met de auto heen. Dan moeten we eenmaal bij de wedstrijd aangekomen wel even een stukje warm rijden en parcours verkennen. 

Jullie kunnen Amanda hier volgen op Instagram

Waarom fietsen mijn uitlaatklep is

Waarom fietsen mijn uitlaatklep is

We zijn op het moment dat ik dit schrijf precies twee weken na de operatie. Ik slik geen medicijnen meer en slaap goed. Ik ben niet meer duf en ik verlang naar 2 dingen: mijn onafhankelijkheid en fietsen. Vandaag ga ik je vertellen waarom ik het fietsen nou zo erg mis.

Ik ben een soort van kip zonder kop als ik niet kan doen wat mij de vrijheid geeft.

Voor degene die niet weten wat er aan de hand is: ik ben 2 weken terug geopereerd en leg hier uit wat er met mijn schouder aan de hand was.

Van mezelf ben ik een gigantische chaoot waar anderen wel eens last van hebben, maar waar vooral ik zelf erg veel moeite mee heb. Ik ben een soort van kip zonder kop als ik niet kan doen wat mij de vrijheid geeft. Fietsen is voor mij een soort therapie. Als ik in een dipje zit, pak ik de fiets en kom ik altijd vrolijk thuis. Als ik gefrustreerd en boos ben, pak ik de fiets en ram ik de frustraties via de kracht in mijn benen weg. Wanneer ik gewoon een lekker rondje ga fietsen, kom ik met allerlei ideeën terug om uit te werken en ben ik altijd nog vrolijker dan wanneer ik vertrok.

Het zorgt ervoor dat ik de chaos onderweg kwijt raak en alles langzaam aan, kilometer voor kilometer, weer op een rijtje krijg in mijn hoofd. Als ADD’er is structuur enorm belangrijk, maar het zelf goed structureren is voor mij, met vlagen, een enorme uitdaging.

Fietsen is echt mijn uitlaatklep geworden, zoals paardrijden dat voorheen altijd voor mij was. Ik ben dol op buiten zijn en heb dat ook nodig. Fietsen is mijn momentje voor mezelf. Ik krijg alles weer op een rijtje en weet weer waarom ik bepaalde dingen doe als ik die even kwijt was. Maar het is veel meer dan dat. Het onrustige gevoel in mijn lichaam verdwijnt, ik behoud mijn focus en ben echt een gelukkiger mens als ik geregeld lekker een rondje fiets. Niet alleen gelukkiger, maar ook een leuker mens voor mezelf en de mensen om mij heen.

En dat alles, kan nu niet. Ik mag niet op de racefiets kilometers maken tegen de wind in tot ik weer tot bezinnen ben gekomen en weer met de wind mee naar huis kan. De frustratie, vermoeidheid, maar vooral ook de onrust in mijn lichaam blijft en daar heb ik het moeilijk mee.

De wond doet nauwelijks pijn en ik kan steeds meer dingen zelf, maar dat fietsen, dat mis ik echt het allermeest.

Ik kan niet wachten tot ik weer uren op de fiets kan zitten en nieuwe plekken kan ontdekken op mijn Kameleon. In de tussentijd ben ik bezig met een serie hoe om te gaan met blessures. Zou he het leuk vinden om hieraan mee te werken? Stuur dan gerust even een mailtje naar info@kirstenboerrigter.nl

like

Zorg er met 1 klik voor dat je geen nieuwe ontwikkelingen mist